Το συγκεκριμένο μέταλλο, απαραίτητο για την παραγωγή πυρομαχικών διάτρησης θωράκισης, ακροφυσίων πυραύλων και προηγμένων στρατιωτικών εφαρμογών, έχει δει την τιμή του να εκτοξεύεται κατά πάνω από 500% από την έναρξη της σύγκρουσης
Η σύγκρουση γύρω από το Ιράν δεν αποκάλυψε μόνο στρατιωτικές ισορροπίες, αλλά και μια λιγότερο ορατή –και ίσως πιο επικίνδυνη– αδυναμία των Ηνωμένων Πολιτειών: την εξάρτησή τους από κρίσιμες πρώτες ύλες, με κορυφαίο παράδειγμα το βολφράμιο.
Το συγκεκριμένο μέταλλο, απαραίτητο για την παραγωγή πυρομαχικών διάτρησης θωράκισης, ακροφυσίων πυραύλων και προηγμένων στρατιωτικών εφαρμογών, έχει δει την τιμή του να εκτοξεύεται κατά πάνω από 500% από την έναρξη της σύγκρουσης. Η αιτία δεν είναι μόνο η αυξημένη ζήτηση, αλλά κυρίως η εξάντληση των στρατηγικών αποθεμάτων και η αδυναμία των ΗΠΑ να καλύψουν τις ανάγκες τους εγχώρια.
Η Ουάσινγκτον δεν διαθέτει πλέον ενεργή εμπορική εξόρυξη βολφραμίου, καθώς η παραγωγή έχει σταματήσει εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Αντίθετα, βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε εισαγωγές και επεξεργασία από το εξωτερικό – μια επιλογή που τώρα μετατρέπεται σε στρατηγικό ρίσκο.
Στο επίκεντρο αυτής της εξάρτησης βρίσκεται η Κίνα. Το Πεκίνο ελέγχει περίπου το 80% της παγκόσμιας παραγωγής βολφραμίου, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της επεξεργασίας του. Με αποθέματα που ξεπερνούν τα 2,5 εκατομμύρια τόνους και παραγωγή δεκάδων χιλιάδων τόνων ετησίως, η Κίνα λειτουργεί ουσιαστικά ως ρυθμιστής της παγκόσμιας αγοράς.
Η ανισορροπία είναι αποκαλυπτική: πέρυσι η Κίνα εξόρυξε περίπου 67.000 τόνους καθαρού βολφραμίου, ενώ ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός, το Βιετνάμ, περιορίστηκε σε μόλις 3.000 τόνους. Το Καζακστάν, το οποίο τώρα προσεγγίζουν οι ΗΠΑ, βρίσκεται ακόμη χαμηλότερα, με περίπου 2.400 τόνους.
Η αμερικανική απάντηση είναι καθυστερημένη και γεμάτη αβεβαιότητες. Η κυβέρνηση έχει ήδη στηρίξει επενδύσεις σε νέα έργα, όπως ένα εργοστάσιο εξόρυξης και επεξεργασίας στο Καζακστάν, ενώ χρηματοδότησε με 6,2 εκατομμύρια δολάρια την ανάπτυξη σχετικού project στη Νεβάδα. Ωστόσο, η δημιουργία εναλλακτικών αλυσίδων εφοδιασμού απαιτεί χρόνο – και κυρίως πολιτική σταθερότητα, επενδύσεις και τεχνογνωσία.
Αναλυτές της αγοράς προειδοποιούν ότι η έλλειψη βολφραμίου ήδη γίνεται αισθητή στην εφοδιαστική αλυσίδα, χωρίς σαφή εικόνα για το πώς θα καλυφθεί στο άμεσο μέλλον. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αμερικανικό: η παγκόσμια ζήτηση αυξάνεται, με την αγορά να αναμένεται να ξεπεράσει τα 11 δισεκατομμύρια δολάρια έως το 2035, ενισχυμένη από τη χρήση του μετάλλου σε σκληρά κράματα και βιομηχανικές εφαρμογές.
www.bankingnews.gr
Το συγκεκριμένο μέταλλο, απαραίτητο για την παραγωγή πυρομαχικών διάτρησης θωράκισης, ακροφυσίων πυραύλων και προηγμένων στρατιωτικών εφαρμογών, έχει δει την τιμή του να εκτοξεύεται κατά πάνω από 500% από την έναρξη της σύγκρουσης. Η αιτία δεν είναι μόνο η αυξημένη ζήτηση, αλλά κυρίως η εξάντληση των στρατηγικών αποθεμάτων και η αδυναμία των ΗΠΑ να καλύψουν τις ανάγκες τους εγχώρια.
Η Ουάσινγκτον δεν διαθέτει πλέον ενεργή εμπορική εξόρυξη βολφραμίου, καθώς η παραγωγή έχει σταματήσει εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Αντίθετα, βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε εισαγωγές και επεξεργασία από το εξωτερικό – μια επιλογή που τώρα μετατρέπεται σε στρατηγικό ρίσκο.
Στο επίκεντρο αυτής της εξάρτησης βρίσκεται η Κίνα. Το Πεκίνο ελέγχει περίπου το 80% της παγκόσμιας παραγωγής βολφραμίου, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της επεξεργασίας του. Με αποθέματα που ξεπερνούν τα 2,5 εκατομμύρια τόνους και παραγωγή δεκάδων χιλιάδων τόνων ετησίως, η Κίνα λειτουργεί ουσιαστικά ως ρυθμιστής της παγκόσμιας αγοράς.
Η ανισορροπία είναι αποκαλυπτική: πέρυσι η Κίνα εξόρυξε περίπου 67.000 τόνους καθαρού βολφραμίου, ενώ ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός, το Βιετνάμ, περιορίστηκε σε μόλις 3.000 τόνους. Το Καζακστάν, το οποίο τώρα προσεγγίζουν οι ΗΠΑ, βρίσκεται ακόμη χαμηλότερα, με περίπου 2.400 τόνους.
Η αμερικανική απάντηση είναι καθυστερημένη και γεμάτη αβεβαιότητες. Η κυβέρνηση έχει ήδη στηρίξει επενδύσεις σε νέα έργα, όπως ένα εργοστάσιο εξόρυξης και επεξεργασίας στο Καζακστάν, ενώ χρηματοδότησε με 6,2 εκατομμύρια δολάρια την ανάπτυξη σχετικού project στη Νεβάδα. Ωστόσο, η δημιουργία εναλλακτικών αλυσίδων εφοδιασμού απαιτεί χρόνο – και κυρίως πολιτική σταθερότητα, επενδύσεις και τεχνογνωσία.
Αναλυτές της αγοράς προειδοποιούν ότι η έλλειψη βολφραμίου ήδη γίνεται αισθητή στην εφοδιαστική αλυσίδα, χωρίς σαφή εικόνα για το πώς θα καλυφθεί στο άμεσο μέλλον. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αμερικανικό: η παγκόσμια ζήτηση αυξάνεται, με την αγορά να αναμένεται να ξεπεράσει τα 11 δισεκατομμύρια δολάρια έως το 2035, ενισχυμένη από τη χρήση του μετάλλου σε σκληρά κράματα και βιομηχανικές εφαρμογές.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών